De wandelfilosoof 3

De andere kant

Al meer dan tien jaar wandel ik regelmatig door het Duivenbos, een natuurreservaat in Sint-Antelinks dat beheerd wordt door Natuurpunt. Vorige zaterdag besloot ik om niet mijn vertrouwde pad te kiezen, maar de stippellijntjes aan de andere kant van de Huygeveldstraat uit te proberen. Ik stapte in het begin op bekend terrein, tussen de huizen in de Mulderstraat. Na een 100-tal passen koos ik echter resoluut voor ontdekking. Ik ben nieuwsgierig naar wat onzichtbaar is, naar de wereld achter de haag, om de hoek, voorbij het bos. De ervaring van een ontdekking, openbaring is overweldigend. Het gaat mij niet (altijd) om de stilte of het uitzicht want na een seconde is het nieuwe beeld al niet nieuw meer. Het is al déja vu. Ik liep alsmaar verder langs de onbekende weg en botste telkens weer op dingen die ik niet kende, zelf spotte en alleen beleefde. Als ik thuis kwam, zou ik mijn verwondering kunnen delen met mijn huisgenoten en ze prompt meenemen naar het onbekende land in Sint-Antelinks. Maar ik liet het onbekende onbekend. Ik vertelde alleen dat ik een mooie wandeling had gemaakt.

Achter de akkers van Sint-Antelinks, in de buurt van de Wijwater- en de Koffiestraat bewonderde ik een 360° panoramisch uitzicht, ik hoorde een koekoek, ik zag een koppel kievits en een oude boomgaard op de plek die aangegeven staat als de Oude Plaats. Ik nodig u uit om zelf te gaan kijken en overweldigd te worden.

Goed dat ik nieuwsgierig ben en geïntrigeerd door abstracte lijntjes op topokaarten.

De wandelfilosoof

Zaterdag 19 maart 2011 zou de start worden van een nieuwe passie. Ik zou wekelijks een wandeling van anderhalf à twee uur maken rond de kerk van Sint-Antelinks. De allereerste tocht werd op Facebook aangekondigd: Start om 10u15, wie zin heeft kan meewandelen om van het landschap te genieten en/of te wandelfilosoferen. Niet dat ik een begenadigd filosoof ben, maar naar analogie van het toogfilosoferen lijkt dit mij toch een aangename en bovendien ook gezonde bezigheid voor een zaterdagmorgen. De dag kondigde zich echter Murphygewijs aan: echtgenoot wegbrengen naar zijn werk, winkelen, dochter wegbrengen naar balletles en dat allemaal voor de kerk van Sint-Antelinks 10 uur zou slaan. Het vervelendste was echter de telefoon van de oudjes die graag ingingen op mijn uitnodiging van enkele weken geleden: "jullie mogen gerust ook op een zaterdag langskomen om in de tuin te werken". Om 11u zouden de Brusselaars landen onder mijn notelaar om vervolgens de dag door te brengen op de buiten. Onmogelijk om 'neen' te zeggen. Ik vergat in alle commotie mijn boodschappentas waardoor de koffer van mijn auto niet veel later op een overvolle winkelkar leek. Geen tijd om netjes te stapelen. Uit sympathie, omdat ze daar geen plastieken zakken gebruiken, winkel ik bij Colruyt. Mijn dochter werd met 5 minuten vertraging afgezet, dus ook te weinig tijd om thuis rustig boodschappen uit te laden, wandelschoenen aan te trekken en gezond naar de kerk te stappen. Ik zoefde met een ongehoorde snelheid de oprit op en opende de koffer nog voor de auto stil stond, vlees, garnalen, kaas en andere dingen die gevoelig zijn voor zonnestralen rukte ik uit de auto, ik gooide de deur open, plofte het avondeten in de koelkast en graaide wandelschoenen en -stok mee. De rest van de winkelwaren bleven in de koffer. Nog geen minuut later reed ik veel te snel en amper 600 meter ver tot aan de kerk van Sint-Antelinks. Ik moest en zou mijn Facebook-belofte nakomen. Gelukt. Een vluchtige blik op de parking leerde al snel dat er niemand op mijn uitnodiging was ingegaan. Voornemens moet je waarmaken, daarom besliste ik kordaat om dan maar alleen te gaan wandelen. Dat is uiteindelijk ook de bedoeling: ik wandel en wie zin heeft om mij te volgen, wordt getolereerd. Met het bezoek uit Brussel in het achterhoofd, besliste ik de wandeling in te korten en intens even rond te kerk te stappen. En zowaar, de 6 minuten waren voldoende om zalig te zuchten en gelukzaligheid te vinden. Alle stress vloog met de wind door de Dendervallei. Het was ook lente op het kerkhof. In gedachte liepen de doden met mij mee. Ze fluisterden wijsheid in mijn oor. Tot volgende week?

Voorjaarsflora in de Vlaamse Ardennen

Kleurenpracht in het bos, bloementapijt, stinzenplanten, zeldzame bosvegetatie. Wie een beetje van de natuur houdt en graag gaat wandelen, moet deze tijd van het jaar naar de Vlaamse Ardennen. Blauwe kousjes in Brakelbos, bosanemonen en paarse schubwortel in het Duivenbos, wilde narcis en daslook in het Raspaillebos... voorjaarsbloeiers profiteren van het eerste lentezonnetje. Zolang de kruinen van de bomen niet dichtgegroeid zijn, steken ze hun bloemblaadjes boven. Maart, april is de beste tijd van het jaar om de lentebloemen in het bos te bewonderen.

Voorjaarswandeling in het Duivenbos: paasmaandag 13 april om 10.00 uur (Kerk Sint-Antelinks).
Meer tips op www.rlva.be.